TRIBUTE TO QUEEN JULIANA REIGN 1948 2008

La reine Wilhelmine ayant abdiqué le 4 septembre 1948, la reine Juliana fut intronisée le 6 septembre en présence des États généraux réunis dans la Nouvelle Église à Amsterdam. Le règne de Juliana fut marqué par d'importants événements, comme le transfert de souveraineté à l'Indonésie, en 1949, et l'indépendance du Suriname en 1975.
Juliana était très populaire auprès de ses sujets, comme le montre l'hommage fleuri qui lui était fait chaque année, au palais de Soesdijk, le jour de son anniversaire. Elle abdiqua en faveur de sa fille en 1980.

Her Majesty Queen Juliana of The Netherlands was born Her Royal Highness Princess Juliana of The Netherlands in The Hague, on the 30th April 1909, the daughter of Her Majesty Queen Wilhelmina and His Royal Highness Prince Hendrik.

She spent her childhood at Het Loo Palace in Apeldoorn, and at Noordeinde Palace and Huis ten Bosch Palace in The Hague. A small class was formed at Huis ten Bosch Palace on the advice of the educationalist Jan Ligthart so that, from the age of six, the Princess could receive her primary education with children of her own age. As the Constitution specified that she was to be ready to succeed to the throne by the age of eighteen, Princess Juliana's education proceeded at a faster pace than that of most children. On the 30th April 1927, Princess Juliana celebrated her eighteenth birthday. Under the Constitution, she had officially come of age and was entitled to assume the royal prerogative, if necessary. Two days later her mother installed her in the Council of State.

From 1927 to 1930, the Princess attended lectures at Leiden University. During this time she lived with a number of other women students in Katwijk. She chose her subjects partly to prepare her for her duties as Head of State, and partly to satisfy her personal interest in literature and religion. She joined the Women Students' Association and took an active part in a wide range of undergraduate activities. Her studies were crowned with the award of an honorary doctorate in literature and philosophy, her sponsor being the renowned historian Johan Huizinga. On leaving university, Princess Juliana acquired her own secretariat in her palace on the Kneuterdijk. Though she was not yet involved in matters of State, she represented the Royal House at many official events.

Princess Juliana's engagement to His Serene Highness Prince Bernhard of Lippe Biesterfeld was announced on the 8th September 1936 and they were married on the 7th January 1937, the date on which Princess Juliana's grandparents, King William III and Queen Emma, had married fifty-eight years earlier. A most remarkable and glittering event, the civil ceremony was held in The Hague Town Hall and the marriage was blessed in the Great Church (St. Jacobskerk), likewise in The Hague. The couple travelled together on the Golden State Coach in between ceremonies and later appeared on the balcony of Noordeinde Palace. The young couple made their home at Soestdijk Palace, Baarn.
Four daughters were born to Princess Juliana and Prince Bernhard: HRH Princess Beatrix (1938), HRH Princess Irene (1939), HRH Princess Margriet (1943) and HRH Princess Christina (1947). All the princesses were born at Soestdijk Palace, with the exception of Princess Margriet, who was born in Ottawa, Canada, during the war. The German invasion on the 10th May 1940 forced TRH the Prince and Princess and their two daughters to leave the Netherlands for the United Kingdom; the Princess remained there for a month before taking the children to Canada, where she lived in Rockcliffe, a suburb of Ottawa, until the Netherlands was liberated. Prince Bernhard, who remained in London with HM Queen Wilhelmina, was able to visit his family in Canada on several occasions. During the war, the Princess visited Suriname and the Netherlands Antilles.

In April 1945 she returned with HM Queen Wilhelmina to the liberated part of the Netherlands, settling in Breda. After the German capitulation in May 1945, the Princess took part in various relief operations to help the victims of the occupation. For several weeks in the autumn of 1947 and again in 1948 the Princess acted as Regent when, for health reasons, HM Queen Wilhelmina was unable to perform her duties. In 1948 the Queen announced her intention to abdicate and, on the 4th September 1948, HRH Princess Juliana assumed the royal prerogative, just before being presented by her mother from the balcony of the Royal Palace of Amsterdam. The new royal couple and their daughters travelled in open carriages through Amsterdam. Two days later, on 6 September, Princess Juliana's investiture as Queen of the Netherlands took place in the Nieuwe Kerk in Amsterdam. Dressed in the ermine trimmed robe of crimson velvet and wearing a diamond-embroidered bonnet, as well as a most amazing diamond and ruby stomacher and a matching necklace, the Queen arrived at the church with Prince Bernhard and swore allegiance to the Constitution inside. Afterwards there was a new cortege through the city, this time in the Golden State Coach.

In the first year of her reign, it was principally the Indonesian question that claimed Queen Juliana's attention. In 1949, she signed the documents transferring sovereignty to Indonesia in the Royal Palace on the Dam Square in Amsterdam. On 15 December 1954 Queen Juliana gave her assent to the Charter for the Kingdom of the Netherlands, which formed the basis for cooperation between the three remaining parts of the Kingdom: the Netherlands, Suriname and the Netherlands Antilles. Suriname became an independent republic in 1975 after the Queen signed the Act transferring sovereignty to the Republic of Suriname.

tribute to Martin Luther King serie USA 2009

Martin Luther King, Jr., oorspronkelijk Michael Luther King, Jr. (Atlanta (Georgia), 15 januari 1929 - Memphis (Tennessee), 4 april 1968) was een Amerikaanse baptistische dominee, politiek leider en een van de meest prominente leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging.

STAMP DAY 2009 /SURINAMESE POSTAL HISTORY 19TH CENTURY

TRIBUTE TO SURINAMESE AUTORS : TREFOSSA

Trefossa, pseudoniem van Henri Frans de Ziel (Paramaribo, 15 januari 1916 — Haarlem, 3 februari 1975) was een Surinaams dichter en Surinamist.

De Ziel werkte als onderwijzer. ln het maandblad Foetoeboi (Loopjongen) van J.G.A. Koenders verscheen in 1949 zijn gedicht 'Bro' (Adem). Met een Sticusa-opdracht verbleef hij van 1953 tot 1956 in Nederland. Daar verscheen in 1957 Trotji {Voorzang) waarin hij aantoonde hoe een subtiele poëzietaal het Sranan kan opleveren. Zijn inspirerend voorbeeld werd door velen gevolgd (Corly Verlooghen, Eugène Rellum, Johanna Schouten-Elsenhout, Michaël Slory), maar de verstilling, bezinning en subtiliteit van zijn vers vindt men bij weinigen.
Trefossa mijmert over de schoonheid van zijn land en dat wat daaraan afbreuk doet, maar liever dan een plaats op de barricaden is hem de droom, de bespiegeling, de rust. Terug in Suriname maakte hij deel uit van de redactie van de tijdschriften Tongoni (1958-1959) en Soela (1962-1964). Hij was kort directeur-bibliothecaris van het Cultureel Centrum Suriname (CCS). Later ging hij weer naar Nederland om aan de uitgave van de geschriften van Johannes King te werken.
In 1977 verscheen Ala poewema foe Trefossa (Alle gedichten van Trefossa). Zijn poëzie is subliem, maar zijn neoromantische proza - het verhaal 'Maanavonden' verscheen in Suriname-Zending van oktober 1944 en werd herdrukt in het Sranan in Tongoni 2 en in het Nederlands in de bloemlezing Kri, kra! (1972) - lijdt aan overcompactheid: een teveel aan informatie in een te kort bestek.
Trefossa schreef nog meer kort proza, dat werd gebundeld in een speciaal nummer van het tijdschrift Mutyama (1990).
Op 21 november 2005 werd door de president van Suriname een monument voor Trefossa onthuld aan de Sophie Redmondstraat in Paramaribo. De urnen met de as van de dichter en zijn vrouw, Hulda Walser, werden op die dag bijgezet.

PERSONALISED STAMPS PROJECT YOUR STAMP

A personalised stamp is a postage stamp where a picture or photograph can be added to the stamp by a member of the public, some non-governmental entity, or a governmental entity that is not in an official stamp-issuing capacity; it is obviously to be distinguished from personalised rubber stamps[1] as well as "Postal Pal," a label with picture on which a regular postage-stamp can be placed. (In Austria the denomination of personalised stamps can now be changed as well.).[3] Some stamp-issuing entities have in turn used their personalised stamp systems to issue "personalised" stamps personalised by the stamp issuing entity.

ANTON DE KOM UNIVERSITEIT VAN SURINAME 40 JAAR LABEL STAMPS

STAMPS ON SALE ON ADEKUS HULPPOSTKANTOOR ( label stamps )

De Universiteit van Suriname werd ingesteld in 1966 en opende op 1 november 1968 haar deuren. Zij draagt sinds 17 oktober 1983 de naam Anton de Kom Universiteit van Suriname, vernoemd naar de nationalistische vrijheidsstrijder Anton de Kom.

De Universiteit bestaat thans (begin 2006) uit de volgende drie faculteiten met elk verschillende studierichtingen:
de Faculteit der Maatschappijwetenschappen (FMijW) met de studierichtingen Rechten (1968), Sociologie (1975), Economie (1975), Public Administration (1985), Agogische Wetenschappen en Onderwijskunde (1993) en Bedrijfskunde (1997)
de Faculteit der Medische Wetenschappen (FMeW) met de studierichtingen Geneeskunde (1969) en Fysiotherapie (1996)
de Faculteit der Technologische Wetenschappen (FTeW) met de studierichtingen Agrarische Productie (1976), Elektrotechniek (1977), Delfstofproductie (1976), Infrastructuur (1977), Werktuigbouwkunde (1977) en Milieuwetenschappen (1996).

The introduction Frama stamp vending machines for public use, in November 2008 in AdeKUS Postal Agency, had two goals:
1. To enable the purchasing of stamps when postal units were closed, namely at noon, at night or during resting days, similar to soft drink or cigarette machines.
2. To ease the pressure laid on post office personnel. A person who needed a single stamp or stamps could purchase them directly from the machines and drop his letters into the mail-box without having to enter the post office.
Stamp-vending machines have long been in use in Germany and in other countries.

TRIBUTE TO RUUD GULLIT FOOTBALL STAR OF SURINAMESE ROOTS

Ruud Gullit (Amsterdam, 1 september 1962) is een voormalige Nederlandse voetballer met de bijnaam Zwarte Tulp. Hij won diverse grote prijzen zoals het EK en de Europacup I. Hij was onderdeel van de gouden generatie die in 1988 Europees Kampioen werd, en waarvan ook Marco van Basten en Frank Rijkaard deel uitmaakten. De tweevoudig wereldvoetballer van het jaar werd door Pelé in maart 2004 vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.
In 1996 zette hij een punt achter zijn carrière en begon hij een carrière als trainer. Momenteel zit hij zonder club, nadat hij op 11 augustus 2008 om persoonlijke redenen opstapte als trainer van Los Angeles Galaxy. Eerder werkte hij ook als hoofdtrainer bij Feyenoord, Newcastle United, Chelsea en het Nederlands elftal onder 21.

Gullit, werkelijke naam Rudi Dil, werd geboren te Amsterdam als buitenechtelijk kind van de Surinamer George Gullit en de Amsterdamse Ria Dil. Ruud zou de naam van zijn vader gebruiken, hoewel hij bij de Burgelijke Stand ingeschreven staat als Rudi Dil. De vader was in 1958 met zijn vrouw en drie kinderen naar Nederland geëmigreerd. Hij zocht zijn buitenvrouw en zoontje wel regelmatig op, maar bleef bij zijn gezin wonen. De jonge Ruud werd door zijn moeder en haar vader opgevoed

Ruud Gullit, de son nom complet "Ruud Dil Gullit" né le 1er septembre 1962 à Amsterdam (Pays-Bas), est un ancien joueur de football néerlandais devenu ensuite entraîneur de football. Il évoluait au poste de milieu de terrain offensif ou d'attaquant.
Surnommé "la Tulipe Noire", Ruud Gullit fut l'une des grandes stars du football dans les années 80 et au début des années 90. Il formait avec ses compatriotes Marco van Basten et Frank Rijkaard, un trio qui a marqué son époque, aussi bien en club avec le Milan AC, qu'en sélection. Il est considéré comme l'un des meilleurs joueurs hollandais de tous les temps. En 1988, il avait offert aux Pays-Bas, son premier titre international en remportant le Championnat d'Europe des Nations

Fils de George Gullit, un professeur d'économie d'origine surinamienne et de Ria Dil

BARACK OBAMA TRIBUTE FROM SURPOST

Barack H Obama II (Honolulu (Hawaï), 4 augustus 1961) is de 44ste en huidige president van de Verenigde Staten. Hij is de eerste zwarte Amerikaan[1] in deze functie. Tussen 3 januari 2005 en 16 november 2008 was Obama lid van de Senaat als vertegenwoordiger van de staat Illinois en voordien was hij staatssenator in de wetgevende vergadering van zijn thuisstaat. Op 20 januari 2009 werd Obama tijdens de inauguratie op het Capitool beëdigd als president.

UITGIFTE SURINAME ISSUE FEBRUARI 2009 1

Suriname is 4 keer zo groot als Nederland en heeft maar 400.000 inwoners. Al vanaf 1600 is er contact tussen Suriname en Nederland. In 1975 is Suriname onafhankelijk geworden. Door de Binnenlandse Oorlog van 1986 tot 1990 zijn veel binnenlandbewoners naar de hoofdstad Paramaribo gevlucht. Daardoor ontstonden grote wijken met weinig voorzieningen. In deze wijken is stichting Unu Pikin actief met 3 projecten: materialen, bibliotheken en schoolmeubilair.Het ontbreekt de Surinaamse scholen aan van alles. Er zijn te weinig lesboeken, er is geen spelmateriaal, en de lokalen zien er vaak troosteloos uit. Door deze onaantrekkelijke omgeving worden kinderen niet erg gestimuleerd hun best te doen op school en haken vaak vroegtijdig af. Door de leeromgeving van de kinderen te verbeteren willen we dat voorkomen.De stichting is voortgekomen uit het werk van de familie Dekkers uit Hoorn die zich in Suriname al sinds 1999 inzet voor kinderen in Suriname. In het begin werd dit gedaan voor verschillende instanties en stichtingen. Sinds eind 2003 is er voor gekozen om het werk vorm te geven via een eigen stichting en werd de Surinaamse Stichting Unu Pikin een feit. Op deze manier werd het makkelijker om het werk onder de aandacht te brengen van mensen en instanties die het willen steunen. In 2006 is er tevens een Nederlandse stichting Unu Pikin opgericht.

DE 3 PROJECTEN VAN UNU PIKIN materialen project Unu Pikin ondersteunt scholen en lokale organisaties die zich bezighouden met activiteiten voor kinderen, zoals de Martha Pont Stichting in Pontbuiten, Paramaribo. Er wordt allerlei materiaal naar Suriname verscheept, zoals spellen, computers, damborden, judopakken, voetballen en voetbalschoenen. Maar ook medische materialen zijn welkom en komen terecht bij de kinderen die het nodig hebben. Al deze spullen worden verzameld door mensen in Nederland en verscheept door Stichting Zorg Samen voor Suriname. We willen hierbij iedereen hartelijk danken voor hun bijdrage! bibliotheken projectHet bibliotheekproject van Unu Pikin wil scholen en kleine gemeenschappen in Paramaribo, en het binnenland van Suriname, aan bibliotheken helpen en hen ondersteunen bij de exploitatie. In Sophia's Lust, een arme wijk in Paramaribo, heeft de school een volledige bibliotheek gekregen. De schoolkinderen en de buurtbewoners kunnen gebruik maken van deze bibliotheek.Lees voor meer informatie over bibliotheken ook dit bericht. schoolmeubilair projectHet schoolmeubilairproject van stichting Unu Pikin is opgezet om schoolkinderen in Suriname aan mooi en functioneel schoolmeubilair te helpen. Vaak wordt vanuit Nederland overtollig meubilair verscheept. Maar Unu Pikin pakt het probleem in Suriname aan! Het oude en kapotte meubilair wordt in de werkplaats in Paramaribo gerenoveerd en gaat vervolgens weer terug naar de school. In de werkplaats werken mensen die anders niet aan het arbeidsproces zouden deelnemen en worden mensen van het zogenaamde tweedekansonderwijs opgeleid. En door het materiaal in Suriname aan te schaffen hebben nog meer mensen voordeel van het schoolmeubilairproject.

uitgifte suriname issue januari 2009

The theme of this stamp is relating after the f 2.50 coin note dated from 1961, which was illustrated with a portrait of a Surinamese woman wearing a local headpiece, the 'Angisa'. This note was popularly called 'Kotomisi'.

Surinaams volkslied

Het officiële volkslied met Nederlands en Surinaams couplet
God zij met ons Suriname

Hij verhef ons heerlijk land

Hoe wij hier ook samen kwamen

Aan zijn grond zijn wij verpand

Werkend houden w'in gedachten

Recht en waarheid maken vrij

Al wat goed is te betrachten

Dat geeft aan ons land waardij.

Opo kondreman oen opo!

Sranan gron e kari oen

Wans ope tata komopo

Wi moe seti kondre boen

Stre de f'stre wi no sa frede

Gado de wi fesi man

Eri libi te na dede

Wi sa feti gi Sranan.

POUR ECOUTER L HYMNE TO LISTEN ANTHEM

http://fr.youtube.com/watch?v=26wbSpd44Xg

MAROON CULTURES EXHIBITION ANNOUNCMENT STAMP

Arts of the Suriname Maroons

The daily life of Maroons in the interior of Suriname is unusually rich in artistic activity and aesthetic discussion.
A earlier typical scene:
Three women are sitting in an open-sided shed. Carefully patterned arrangements of scar tissue create sharp accents on their faces and chests, and their wrap-skirts and waist ties make splashes of color against the earthen floor. One of them is baking manioc cakes over a barely smoldering fire. She spreads the flour deftly over the dry griddle, draws her fingers over the surface to form selected decorative patterns, and sifts a thin layer of flour on top. While each cake bakes, she works on a complex, triple-technique hairdo for the second woman, who sits on a handsomely carved wooden stool, an as-yet-uncarved calabash shell on her lap. Well-known in the village for her technical mastery and sense of design in this medium, she is marking out a pattern for the third woman, who will later use pieces of broken glass to finish the bowl carving. For now, however, the third woman is busy crocheting a pair of multi-color calfbands for her husband, working slowly around a bottle to create an evenly circular band.

The noted carver rotates the prepared calabash shell, trying to recapture in her mind the details of a particular configuration. She discusses with the woman sitting at her side the design they'd like to reproduce, but when neither one can remember just how its appendages were curved, she settles on a new version which, she later decides, is even better than the original. The woman with the calfbands crochets steadily, enlisting both her friends' advice about the width of the red and yellow stripes that will form its center. As the three of them work, their conversation alternates between village gossip and discussion of their artistry.

Gatherings like this bring together the artistic dimensions in different areas of Maroon life, from preparing food and serving meals to furniture, clothes and grooming. Artistry, aesthetic discussion and social interaction are routinely woven together in the fabric of Maroon daily life.

Music and dance are equally integrated into village activities. Specialized dances are performed by the mediums of various possession gods, and there are many secular dances, each enjoyed in a particular social context. It is rare to walk through a Maroon village without hearing someone singing. Distinctive song styles contribute to the whole range of Maroon ritual events, from complex funerary rites to the "domestication" of a newly discovered spirit; they are also part of communal labor such as felling trees or hauling logs and are also performed in many casual or even solitary settings. Drums are used singly or in various combinations to accompany different secular dance forms; to announce, supervise and comment on the proceedings of large public council meetings; and to communicate with each kind of possession god, with other deities and spirits, and with the ancestors. And there are other musical instruments as well, bells and wooden trumpets, a stringed instrument made with a gourd, and "finger pianos. "

Finally, the verbal arts--folk tales, play languages, proverbs, speeches made by possessed mediums, oratory and prayer--employ a wide range of styles based on everyday languages, and they keep alive a large number of distinctive esoteric languages used only in special ritual settings.

In general, Maroons expect all these activities to be practiced and discussed by the entire population, in contrast to many African societies, where only certain individuals are trained to be artists, and where critics may also play a specialized role. The most important cultural division is gender-related; men's and women's arts are distinctive in their tools, media and decorative styles. At least until recently, all Maroon men were adept at carving a wide range of wooden objects as gifts for women--from canoes and house fronts to combs and food stirrers--and all women produced elaborate patchwork and embroidered textiles to be worn by men. Even today, this pattern of general artistic exchange helps shape relations between men and women for most of the Maroon population.

When Maroons talk about art, which they do often, they almost invariably refer in some way to its central role in social life--to artfully designed objects presented at a birth ceremony or at a ritual marking adulthood, to beautifully decorative textiles draped on the gabled coffin at a dignitary's funeral rites, to the art objects exchanged to mark the establishment and continuation of a marriage, to the gifts given to help celebrate a man's return from long-term wage labor at the coast, and so forth. People rarely comment on a woodcarving without referring to the maker, to the woman for whom it was made, and to details of their relationship at the moment he presented it to her.

Many visitors to Suriname have understood Maroon arts less in the context of their contemporary social setting than in the context of their African roots. The villages of the rainforest have often been seen as a "little Africa in America" and Maroon arts as direct "African survivals." The title of one article in a 1939 issue of Natural History magazine promised a description of "Africa's Lost Tribes in South America" in the form of "an on-the-spot account of blood-chilling African rites of 200 years ago preserved intact in the jungles of South America by a tribe of runaway slaves." More recent visitors have even claimed that Maroons have maintained a society "that is 'more African' than much of Africa is today." Behind this view lies the myth that so called primitive societies exist outside of history, changing only when other, "more advanced" societies impinge on them and erode their "traditional way of life."

In fact, non-Western societies differ enormously in their attitudes toward change and in the amount of internal dynamism that characterizes their cultural life. The societies of the Suriname Maroons, like the vast majority of societies in West and Central Africa, have always been highly dynamic. Art historical research in archives, museums and the villages of the Suriname interior has demonstrated conclusively the high value Maroons place on creativity, innovation and artistic development from one generation to the next. Far from being static leftovers from 17th-century Africa, Maroon art has continually developed as its makers played and experimented with their ancestral heritage, adapting it creatively to their changing lives.

We know that the original Maroons produced little decorative woodcarving or textiles; their clothing was extremely simple and their houses and furnishings were largely unembellished. It was only over time that the relatively crude woodcarving of the mid-19th century evolved into a beautiful 20th-century art that has struck many outsiders as "African-looking." And the multi-colored Maroon narrow-strip textiles that so closely resemble West African kente cloth were invented only during the present century as a replacement for a very different textile art formerly embroidered by Maroon women in red, white, and black or navy. Paints, introduced in a few conservative colors some 100 years ago, have since come to play a central role among the eastern Maroons. And calabashes, which until the mid-19th century were decorated only on the outside surfaces by men, began to be carved on the insides by women, who used new tools and produced an entirely new decorative style.

In light of this history of change, how does one explain the visible resemblances between the arts of the Maroons and those of the peoples of West and Central Africa? If stylistic developments have repeatedly led Maroon arts in new directions, then how has the cultural legacy of Africa been expressed in Maroon art over the centuries? The answer lies more in the continuity of African aesthetic ideas than in the direct transmission of African artistic forms from one generation to the next. The early Maroons were not in a position to continue such African traditions as weaving and ivory carving, but they did succeed in carrying on many of the fundamental ideas that underlie the style and meaning of those arts in Africa; ideas about symmetry, color contrast, and syncopation, and above all, the principal understanding that art has a place in all aspects of daily life.

Even under the harshly repressive conditions of slavery and during the century-long period of guerrilla warfare against the Dutch colonists, the Maroons still found opportunities for storytelling, dancing, drumming and singing. They made aesthetic choices about the way they walked, carried their babies and wore their hair. They expressed preferences in the arrangement of their household furnishings, the layout of their gardens, and in the way they mended their clothes, served their meals, and in countless other aspects of daily life. These expressive forms did not require the specific resources of more formally elaborated artistic media, and in this way, aesthetic ideas were passed on and applied inventively to the changing artistic materials available to each generation. Forged in an inhospitable rainforest by people under constant threat of annihilation, the arts of the Suriname Maroons stand as enduring testimony to African-American resilience and creativity. They reflect the remarkable vitality of the Maroon artistic imagination, an especially exuberant expression of the rich and extensive system of African cultural ideas.

CLARENCE SEEDORF SON OF SURINAME

Clarence Seedorf is eergisteren als een ware held onthaald op de nationale luchthaven van Suriname. De Surinaamse Champions League recordhouder kwam niet alleen, hij had de beker meegenomen die hij dit jaar met zijn team van AC Milan heeft behaald na het winnen van de Champions League finale.

[(c)Waterkant.Net 2007 juli

Clarence Clyde Seedorf (Paramaribo, 1 april 1976) is een Nederlandse voetballer die sinds het seizoen 2002/2003 voor AC Milan speelt.

Seedorf debuteert op zestienjarige leeftijd in het eerste elftal van Ajax en is daarmee de jongste Ajax-debutant aller tijden. Anno 2008 won hij met drie clubs vier keer de Champions League.

Na zijn eerste, met Ajax in 1995, transfereert hij naar Sampdoria. Daar speelt hij één seizoen, waarna hij naar Real Madrid gaat. Hier speelt hij 3,5 seizoen en wint er zijn tweede Champions League in 1998 én de wereldbeker, in het najaar van 1998.

In januari 2000 keert hij terug in de Serie A bij Internazionale in Milaan.

Aan het eind van het seizoen 2001/02 stapt Seedorf over naar AC Milan, waar hij in 2003 de eerste speler wordt die met drie verschillende clubs de Champions League wint. In 2007 wint hij deze met AC Milan opnieuw.

Vooralsnog won geen enkele andere Nederlander als speler of trainer vier keer de Champions League/Europacup I.

Tevens is Seedorf de Nederlandse voetballer met de meeste Europese clubwedstrijden op zijn conto.
Seedorf debuteerde op 14 december 1994 in Oranje, tegen Luxemburg. Hier was hij minder onderscheidend dan op clubniveau. Lange tijd werd zijn naam in Nederland met name in verband gebracht met twee gemiste strafschoppen voor het Nederlands elftal.
Op de ranglijst van grootste Nederlandse tienertransfers staat Seedorf tweede, achter Arjen Robben.
In maart 2004 verkoos Pelé Seedorf in de lijst van 125 beste nog levende voetballers.
Op 9 november 2004 nomineerde het tijdschrift France Football hem voor de Gouden Bal, de prijs voor de beste voetballer in de Europese competities.

Marco van Basten selecteerde Seedorf tijdens zijn bondscoachschap voor het eerst voor de oefeninterland Nederland-Engeland op 15 november 2006, wegens een blessure van Wesley Sneijder.

Op 13 mei 2008 bedankte Seedorf voor Oranje zolang als Van Basten bondscoach is. Van Basten haalt volgens Seedorf niet het beste in hem boven. Hij mist op het EK 2008 en stelt zich weer beschikbaar voor Oranje als Van Marwijk bondscoach wordt na het EK.[1]
Tijdens de loting van de groepsfase voor het Champions League seizoen 2007-2008 werd Seedorf gekozen tot de beste middenvelder van de Champions League van het seizoen 2006-2007.

Clarence Seedorf (born April 1, 1976 in Paramaribo, Suriname) is a Dutch-Surinamese football midfielder, who currently plays for Italian Serie A club A.C. Milan and the Netherlands national team. He is the only player to win the UEFA Champions League with three different clubs. He is the older brother of Chedric Seedorf[1], the uncle of Regilio Seedorf[citation needed] and a cousin of Stefano Seedorf[citation needed]. Clarence Seedorf is known for his powerful shots from long range and ability to use both feet.

Clarence Seedorf (se lit Zédorf, littéralement le "village du lac" en langue germanique, et non "Cidorf" ) (né le 1er avril 1976 à Paramaribo, au Surinam) est un footballeur néerlandais. Il est le grand frère de Chedric Seedorf et le cousin de Stefano Seedorf.
Il a également créé sa propre écurie moto qui fait partie du championnat du monde 125cm3.
Issu de l'immigration, comme Edgar Davids, il s'est fait un nom en Europe. Son palmarès est considérable, puisqu'il est le seul joueur à avoir remporté la Ligue des Champions avec trois clubs différents : l'Ajax Amsterdam, le Real Madrid et le Milan AC. Milieu de terrain, pur produit de l'Ajax, symbole d'une génération sachant allier vitesse, technique individuelle et sens du jeu.
Il débute à 16 ans dans le championnat professionnel néerlandais, est international à 18 ans, remporte son premier titre Européen à 19 ans (face au Milan AC qu'il rejoindra quelques années plus tard).
Seedorf est aussi connu pour sa frappe de balle surpuissante. En 1997, sous les couleurs du Real de Madrid, il décoche un missile à près de 50 mètres des buts adverses qui ira se loger sous la transversale du gardien médusé. Un but d'anthologie.
A la fin de la saison 2005-2006, pourtant au sommet de son talent et de sa maturité, il n'a pas été retenu par le sélectionneur Marco van Basten pour disputer la Coupe de Monde en Allemagne. A cette date, il comptabilisait pourtant 407 rencontres de championnat avec les plus grands clubs, pour 53 buts inscrits, 104 matchs de Coupe d'Europe pour 9 réalisations. Seedorf avait été rappelé en sélection nationale pour jouer les éliminatoires de l'Euro 2008 grâce à ses bonnes performances en club. Cependant, à la surprise générale, le 13 mai 2008, il annonce qu'il choisit de ne pas participer à la compétition [1]. On peut logiquement penser que les raisons de cette décision sont semblables à celles qui ont poussé ses coéquipiers Mark Van Bommel et Ruud Van Nistelrooy à refuser la sélection depuis 2006. Solidaire, il avait alors été du nombre de ces joueurs expérimentés de la sélection qui avaient critiqué les méthodes du sélectionneur néerlandais Marco Van Basten.
Il a fait partie des 50 nominés du ballon d'or 2007 organisé par france football, et a terminé à la 19e place.

20 JAAR GOUD VOOR SURINAME

Anthony Conrad Nesty (born November 25, 1967) is a Surinamese former swimmer, the second black athlete to win an Olympic medal in swimming (after Enith Brigitha in Montreal 1976). Nesty established this historic milestone at the 1988 Summer Olympics in Seoul, South Korea. In the 100 m butterfly, Nesty out-touched then-favorite Matt Biondi by .01; Nesty finished in 53.00 and Biondi in 53.01. Nesty is the only Olympic medal winner from Suriname and after winning his Olympic gold medal, Nesty was unbeaten at the 100 meters butterfly for three years. Nesty attended the University of Florida.

JOPIE PENGEL PREMIER VAN SURINAME PERMANENTE SERIE

Johan (Jopie) Adolf Pengel (20 januari 1916 – 5 juni 1970) was een Surinaams politicus voor de Nationale Partij Suriname (NPS).
Pengel werd geboren te Paramaribo als zoon van een onderwijzer. Hij volgde de Mulo van de Evangelische Broedergemeente en ging bij de griffie werken. Tegelijkertijd met Jagernath Lachmon werd hij opgeleid tot advocaat, maar Pengels passie lag meer bij dammen en hij brak zijn opleiding af.
Pengel werd kort voor de eerste algemene verkiezingen van Suriname in 1949 lid van de NPS. Vervolgens werd hij in de Staten van Suriname gekozen. In 1952 richtte hij de Surinaamse Werknemers Moederbond op, een vakbond die in 1969 werd omgedoopt tot het Algemeen Verbond van Vakbewegingen in Suriname (AVVS de Moederbond). In 1955 was Pengel voorzitter van de Staten. In dat jaar verloor de NPS fors, en trok VHP-voorzitter Lachmon een van zijn eigen kandidaten terug om Pengel een tweede kans te geven. Met succes. Na de verkiezingen van 1958 werd Pengel benoemd tot kabinetsformateur. Van 1963 tot 1969 was hij premier, en daarnaast was hij minister van Algemene Zaken, van Binnenlandse Zaken, en van Financiën.

logo surpost

La poste
La compagnie nationale des postes du Suriname (SURPOST) fonctionne correctement et propose plusieurs services d’acheminement de courrier vers l’étranger. Ses agences sont essentiellement implantées dans les villes (Paramaribo, Nieuw Nickerie, Albina...).
La poste centrale de Paramaribo (Surpost) se situe dans le centre-ville sur Kerkplein 1. Téléphone : 47 75 24.
On trouve également des agences de coursiers internationaux (FEDEX, DHL) dans les principales agglomérations.